Ne kadar da isteriz bazen içimizdekileri anlatabilmeyi.. Öyle hissederiz ki dilimizin ucunda, bir anlatabilsek bir de, bir anlatabilsek karşımızdaki de "ha" diyecek. Öyle değil maalesef. Her insanın gözünde gözlük vardır, önceki hayat tecrübelerinden, yaşadıklarından, okuduklarından, gördüklerinden, duyduklarından oluşan ve o gözlük UV ışınlarını süzer gibi süzer anlayabileceklerini ve belki de en anlatmak istediklerimizi uzak dıyarlara yansıtır. Yine de bir ümit, ben yine de anlatayım, anlamazsa ne yapalım, ya da anlamalı çok basit neden anlamıyor diye çıldırırız. Yanlış...
Kulakları anlattıklarımıza sağır olan insanlara hiçbir şey söylemeyip söyledim varsaymak gerekli bence.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder