Öyle harika bir şeydir ki kendini, gururunu, kişiliğini kimliğini yok sayarak önemli saydığımız şeyler için savaşmak. Pek güzel gelmese de kulağa, bu savaş kaybedildiğinde en azından elimizden geleni "gerçekten" elimizden geleni yapmış olduğumuzu biliriz. Savaşarak vuruldum ben diyebiliriz, savaşın ortasında saklanırken bir taşın arkasında kafama düşen el bombası ile değil...
Umut çok farklı bir duygu, en ölü olduğu an, sebepsiz yere, sunacak hiçbir şeyi olmadan beliriverir karşında.. Tıpkı ölüm gibi.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder